غزل: به چشم هاش، همان ها که ترک قفقازند

"بسم الله"

کوتاهی لب های من از روی تو گویی ست

بالای نخیل است رطب های زیادی

"محمد شکری فرد"

به چشم هاش، همان ها که ترک قفقازند

کسی نظر نکند خانمان براندازند

چه فتنه ها که نشسته است کنج لب هایش

نه اینکه فکر کنی نقطه ی سرآغازند

زده است شعله به جان ها، همان که دستانش

به سان گرمی خرماپزان اهوازند

به گریه گفتمش: ای یار عاشقت هستم

به عشوه گفت: همه شاعران زبان بازند

زمانه ای ست که گل را ذلیل می شمرند

پرندگان غزلخوان بلند پروازند

محمد شکری فرد

***روز های وبلاگ و وبلاگ نویسی خیلی جذاب تر و خاطره برانگیزتر از تلگرام و کانال تلگرامی و اینستاگرام بود.مگر نه؟! دلتنگم.

تا بعد...